Het werd allemaal te veel

Ik ging van heel veel naar helemaal niets, en van helemaal niets naar langzaam steeds meer.

In de jaren dat ik thuiszat deed ik steeds minder, tot ik op het punt kwam dat zelfs een hulpverlener in de week te veel voelde.

Op de dagen dat ik iets had, en dat was dan ook maar max 1 ding, dan was mijn hele dag "rood" zoals ik dat noemde. Zelfs douchen kon mijn hele dag al rood maken, wat betekende dat ik verder niks meer erbij deed, want dat was te veel.

Wat ik nog het moeilijkste vond van dit, is dat ik zo helemaal niet ben. Vroeger deed ik van alles tegelijk en wilde ik alleen maar meer. Van binnen ging ik kapot aan het feit dat mijn leven zo leeg was. Leegte gecreëerd doordat ik herstellende was, vol angsten zat en geen school oid had om mijn dagen mee te vullen.. dit had dus meerdere redenen, maar die redenen hadden weer een gezamenlijke oorzaak: ik had vanaf het begin al onderwijs moeten krijgen dat aansloot op wie ik ben.

Gelukkig kom je steeds een stap verder in je herstel, en overwin je langzaam steeds meer angsten. Dan ontstaat er langzaam ruimte in de leegte en merk je dat het doen van dingen niet altijd je rust en energie afpakt, maar het ook kan geven.